Soda Jerks: Geçmişin Kahramanları

Başlangıçta, soda çeşmesi isminde olan, gazlı alkolsüz içecekler ve maden suyu dağıtan bir cihazdı, fakat zaman geçtikçe, bir dondurma dükkanı ve öğle yemeği sayacı için genel bir terim olarak kullanıldı, soda çeşmeleri olarak bildik. Bunlar 1800’lerin ortalarında ilaç depolarında ve para depolarında görünmeye başladı.

Bir Yale kimya profesörü olan Benjamin Silliman, Yale’nin CT evi olan New Haven’da, 1806 gibi erken bir zamanda ABD’ya gazlı soda suyunu getirdi. Hızlı bir halde yakalandı ve üç ortakla beraber New York ve Baltimore’a genişlemeye başladı. 1800’lerin ortalarında, özellikle de donmuş bir lokum ile beraber hızlıca sandviç yiyebilecekleri hafifçe yemekler ilavesi olan bir kazananları olduğunu biliyorlardı. İlaç depoları fikri oldukça zekiydi, çünkü kola şurupları gazlı su ile aşılandı ve başlangıçta sindirim aygıtı olarak satıldı. Soda çeşmeleri, mermer tezgahlarda ve Tiffany lambalarda veya düz yüzeylerde, çoğu zaman aynalı bir arka duvarda ve bu siyah kulplu ağızlıklarda çalışan ve dolgulu “soda gerizekalı” olarak malum sunucuların sevmiş olduği bir meşhur kaz boynu gazoz su pınarı ile süslü olabilir. Gözlükleri yukarı çevirip, burunları gıdıklayan ve zevkli tat veren tomurcukları harikulade kabarcıklı içecekler yaratarak. Her yaştan, ufak kasaba ve büyük şehirler için popüler bir buluşma yeri oluşturmak onları kucakladı ve müşteriler sık ​​sık yoğun saatler süresince oturmak için sıraya girerek siparişlerini mutlu bir halde düşünüyorlardı. Sıcak yaz akşamlarında, acayip taze bir limonata, susuz müşterilere serinledi veya daha iyisi, bir muz bölünmesi en iyi arkadaş veya kız kardeşi ile paylaşılabilir.

Soda çeşmelerinde çikolata, vanilya ve çilekli dondurma (hatta bazıları New York kiraz, tereyağlı ceviz ve tutti-frutti), çikolata, çilek ve marshmallow şuruplar bulunur. Her şeyden önce, ezilmiş fındık ve kiraz likörü vişne bu görkemli kutlamaların görsel zevkine katkıda bulundu. Dinler gazlı suların satışını yasakladığında Pazar günleri hizmet etmek üzere sıcak çikolata pazarları oluşturulmuş ve böylece popüler çikolatalı dondurma gazozlarının servis edilmesini yasaklamıştır. (Görünüşe göre dondurma ve şurup günahkar olarak kabul edilmedi, ancak soda suyu – gitmeye başladı.)

Ne yazık ki, 1950’lerde eczaneler self servis yönüne geçti, öğle yemeği sayaçlarını ve dondurmaları tamamen ortadan kaldırdı ve fast-food öğle yemeği tezgahını, öncekilerine çok az benzeyen hamburger ve sallamalarla değiştirmeye başladı. Eskiden, yenilerde, kutulanmış ve şişelenmiş ürünler sergileyen, soda gerizekarlarının yerini alan ve daha azca gelir getiren yumurta salatası sandviçlerinin yerini alan yüzlerce raf için daha fazla alana ihtiyaç duyuluyordu.

Bugün hala ülke genelinde serpiştirilmiş dondurma salonları ve vintage çeşmeler var, orijinallerin nostaljisini sürdürüyor. Ve ufak kasabalarda kök bira stantları hala mutlu bir halde yüzüyor ve yumuşak dondurma sunuyor, fakat hepsi aynı değil. Doğal ki, Dairy Queen veya Baskin-Robbins’e gidip bir sundae veya bir muz parçasını alabilirsin, fakat bir şey noksan. Bu şapkalar mı, yoksa sadece bir tarih mi?

Yazar Dale Phillip, yazlarını soda çeşmesi (ve sevimli soda pisliği ile birlikte) olan bir eczanenin bulunmuş olduğu küçük bir göl nahiyesinde geçirdi. O ve ailesi solmuş limonlardan hoşlanıyorlardı ve dondurma haftada birkaç akşam geçiriyor ve o gezileri dört gözle bekliyor. Bu günlerde, favorisi, tadı uzatmak için yanlarında fazladan gazlı su bulunan bir çikolatalı dondurma tozu idi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir